Recensie van Metal Gear Solid 4: Guns of the Patriots, Tactical Espionage Action

Memberrecensie | 27 juni 2008 – Metal Gear Solid 4: Guns of the Patriots, Tactical Espionage Action: de Grande Finale voor de legendarische Solid Snake, als we Konami en Hideo Kojima mogen geloven. In dit laatste deel van de Metal Gear-saga met Solid Snake zouden alle losse eindjes die ontstaan waren in voorgaande delen, aaneen geknoopt moeten worden. Maar is de Grande Finale wel zo Grande en hoe ziet de Finale eruit?

Je ziet me niet, je ziet me niet

“Ik druk me plat tegen de muur. Wioep-woeip. Mijn pak neemt de kleur van de muur waar ik tegenaan geleund sta aan. Van een paar meter afstand nadert een wachter. Mijn hart bonst in mijn keel, mijn stress schiet de hoogte in. Ik ben er niet. Je ziet me niet. Ik ben onzichtbaar. Loop door. Stik. De wachter blijft vlak bij me staan. Als hij zijn hand uit zou steken zou hij me aan kunnen raken. Loop dan toch alsjeblieft door! Ik bid als een gek en iets daarboven heeft zowaar mijn gebeden verhoord: de wachter loopt door! Ik zucht van opluchting en druk me snel van de muur af en maak dat ik, gehurkt natuurlijk, om zo onopvallend te blijven, weg kom. Mijn oog valt op een vrachtwagen die op het terrein geparkeerd staat, maar mijn oog valt ook op mijn Solid Eye-radar, die aangeeft dat er zich iets aan de andere kant van de vrachtwagen beweegt en op het punt staat om langs de voorkant van de vrachtwagen richting mij te lopen. Ik waag het erop: ik richt me op en maak een vliegensvlugge koprol voorover en blijf plat op mijn buik liggen. Ik schuifel zo snel als ik kan richting de vrachtwagen en ik ben er net onder verdwenen als ik me omdraai en de voeten van de wachter achter me zie verschijnen. Niets aan de hand, hij loopt gewoon door, hij heeft me niet gezien. Wederom een zucht van opluchting en dankgebedje voor god, of wat er ook voor mag zorgen dat ik onopgemerkt blijf.

De adrenaline stroomt door mijn lichaam en ik kijk snel op de kaart om te zien waar ik heen moet. Nog maar een paar meter! Mijn hart maakt een paar salto’s van opwinding als ik onder de vrachtwagen uitkruip richting de deur waarachter mijn doel zich bevindt. De deur is gesloten; die kan ik alleen open duwen als ik hurk of misschien moet ik zelfs wel helemaal gaan staan. Ik gok het erop en… verkeerd gegokt! Een wachter draait zich juist op het moment dat ik me opricht, om en schreeuwt moord en brand. Al vlug stroomt het gebied vol met andere wachters. Ik vervloek de god die ik zojuist nog bedankte, hartgrondig en zet het op een lopen; ik ben immers niet van plan iemand te doden, dat heb ik mijn hele missie nog niet gedaan, en ik ben van plan dat vol te houden. Terwijl ik me nog wegdraai van de meute woedende wachters, word ik doorzeefd door kogels uit hun geweren. Terwijl mijn gewonde lichaam ter aarde stort, meen ik nog een paniekerige stem mijn stem te horen roepen; het lijkt wel uit een klein robotje naast me te komen: ‘Snake!’”, zo ziet de Grande Finale van Solid Snake er voor mij uit.

I like what I hear (and see)

Laat ik maar meteen opbiechten dat ik nog nooit een andere Metal Gear-game gespeeld had – op Metal Gear Ac!d na – voordat ik aan Guns of the Patriots begon. Hierdoor is wellicht een , al dan niet groot, deel van de magie van het spel voor mij verloren gegaan, maar ik kan wel zeggen dat het spel voor diegenen die wel één of meerder voorgaande delen gespeeld hebben, dan wel zéér betoverend moet zijn, aangezien ik er al door weggeblazen wordt.
Het spel ziet er prachtig uit en het geluid overtreft zelfs de graphics. De stemmen van de stemacteurs passen perfect bij de, overigens goed uitgewerkte, personages, de soundtrack weet op de goede momenten de goede momenten muziek in te zetten, en als je de soundtrack toch niet zo goed vindt, kun je zelfs je iPod opzetten en zo genieten van een – helaas beperkte – selectie songs uit voorgaande Metal Gear-avonturen. Stiekem vind ik het toch wel jammer dat het niet mogelijk is om de muziek die je op je HDD hebt staan niet kunt afspelen via de iPod van Snake, maar je kunt niet alles hebben.

Hideo Kojima, je zou een boek kunnen schrijven
De Metal Gear-saga staat bekend om zijn ingewikkelde verhaal en de talrijke, langdurige cutscenes, die ook in deel vier terug te vinden zijn. Ik houd wel van een goed verhaal en ik vind het ook niet erg om een naar een lang(-er) filmpje te kijken, maar bij momenten had ik toch echt het idee dat ik een film met ‘gamescenes’ aan het kijken was en niet een game met cutscenes aan het spelen was. Het verhaal van Guns of the Patriots zal ondertussen wel overbekend zijn, maar ik zal het toch zo kort mogelijk weergeven.

Solid Snake, de legendarische held, wordt opgeroepen om zijn broer Liquid, die van plan is de wereldorde omver te werpen en een nieuwe op te bouwen, tegen te houden. Zowel Snake als Liquid zijn klonen van Big Boss, het hoofdpersonage van Metal Gear Solid 3: Snake Eater, en worden, als gevolg van het klonen, snel ouder. Vandaar dat Solid Snake nu door het leven gaat als ‘Old Snake’. Tijdens zijn missie wordt Snake geholpen door Otacon, dit in de vorm van de Metal Gear Mk. II, een klein robotje dat je overal volgt en dat je kunt gebruiken om het gebied te verkennen en om tegenstanders te verlammen. Naast vele oude, bekende – voor spelers van de eerdere games althans – personages, maken ook een aantal nieuwe slechteriken hun opmars: het Beauty & the Beast-korps. Deze vier, op fotomodellen gebaseerde, tegenstanders zijn uiteraard geschikte kandidaten voor memorabele bossfights, zeker als je Laughing Octopus probeert te verslaan met alleen de elektrische schok van je Stun Knife en Stun Grenades. Het is zeer zeker mogelijk – het is mij gelukt, weliswaar na een groot aantal pogingen – maar het is niet aan te raden. Daarom een tip: er zijn ook pistolen en geweren die verlammen, maar niet doden. Hier kwam ik pas in Act 3 achter…

Tactical Espionage ACTION

Hoewel de onder-ondertitel insinueert dat MGS4 een regelrechte stealth-game is, overheerst de actie toch. Oh, het zeer zeker mogelijk om de game als een stealth-game te spelen, maar je wordt –te – vaak in situaties geplaatst waar je scherm bijna uiteenspat van de actie. En probeer maar eens niemand te vermoorden als er vijf, tot de tanden bewapende, tegenstanders op je af komen rennen en je tegelijkertijd weet dat de missie over is als je, oerdomme, teamgenoten het loodje leggen.
Metal Gear Online is voor mij tot op heden helaas onontgonnen gebied, dit door mijn te zwakke verbinding, dus hier zal ik dan ook geen oordeel over vellen.

 

Conclusie
Metal Gear Solid 4: Guns of the Patriots is zonder twijfel een aanrader voor iedereen met een Playstation 3 onder zijn tv. Hoewel het verhaal soms wat langdradig wordt en je wel vaker ‘tuurlijk jong’-momenten hebt, is het verhaal ook goed te volgen als je, net als ik, nog nooit een Metal Gear-game gespeeld hebt. De gameplay had wellicht want minder actierijk gekund, maar het is in mijn ogen toch de beste game die ik dit jaar gespeeld heb – en ja, ik heb GTA IV ook gespeeld. Mijn conclusie: This is good, isn’t it?

Deze recensie verscheen ook al eerder op http://www.insidegamer.nl/playstation3/metalgearsolid4gunsofthepatriots/memberrecensies/4787 

Het Lot – Boek IV – Deel I – Proloog

Dit is (een deel van) het proloog van het belangrijkste boek van verhalen over mijn fantasy-wereld, Artnonom.

Dood der Grote Koningen en Koninginnen

Lancelot zuchtte, deed zijn zwaardgordel af en legde deze op de vergulde stoel in de hoek van de Koninklijke vertrekken; zijn vertrekken. Lancelot zuchtte nog een keer terwijl hij hoofdschuddend naar al dat goud en verguldsel keek. Een Koning werd geacht in zulke luxe te leven, volgens de standaard van die hebberige zakken die tegenwoordig zijn Ridders van de Ronde Tafel waren. Bij Yrgon, wat miste hij zijn broer en zelfs Judas. Maar goed, die tijden waren voorbij en je moest niet stil blijven staan bij het verleden; wat gebeurd is, is gebeurd. Toch had hij graag gewild dat ze nog leefden; dat hij nog één keer met hen door de Gouden Velden kon trekken, zonder dat hij een heel gevolg van bedienden en hielenlikkers achter zich aan had huppelen. “Wensen zijn voor gewone mensen”, zoals zijn Ridders zo vaak aanhaalden als hij weer eens begon over wat hij graag zou willen zien gebeuren.
                Lancelot zuchtte en gespte de leren riempjes van zijn gouden borstkuras los; hij werd echt te oude om nog in wapenrusting rond te springen, maar ook dat hoorde zo volgens de Ronde Tafel. “Breek de traditie, breek hun harten”, zo ging het spreekwoord immers, en het dragen van een gouden wapenrusting behoorde – helaas – tot de traditie. Toch voelde hij zich belachelijk als hij op zijn leeftijd in wapenrusting rondbanjerde; welke andere man van honderdvier deed dat nog? Hij wuifde John, zijn bediende, weg toen hij hem wilde helpen met het kuras en zei tegen de man dat hij naar bed moest gaan; het was immers al laat. Van plan zijn eigen bevel op te volgen trok Lancelot zijn hemd uit en wilde net zijn laarzen uitschoppen toen er op de deur klopte. Welke deur heeft in naam van het Vuur massief gouden balken? dacht de Koning afwezig toen hij tegen de persoon riep binnen te komen.
                ‘Excuseer me dat ik nog zo laat binnenkom, maar ik wilde U nog even spreken over iets belangrijks’, zei zijn zoon Lancelot II toen hij binnenkwam.
                ‘Kom binnen, jongen, kom binnen. Maak je maar geen zorgen, ik vind het niet erg dat ik nog wat langer wakker moet blijven, hoor, zo oud ben ik nu ook weer niet’, lachte Lancelot op de bedeesdheid van zijn zoon, intussen ook al tachtig jaar oud. Vreemd genoeg leek zijn zoon ouder dan hij was; Lancelot had nog altijd het uiterlijk van een gezonde man in de zestig, terwijl zijn zoon toch al heel hard achteruit ging. Hij had wel ooit iets gehoord over hoe lang mensen leven, maar de Phoenixiaanse Monnik had toen gezegd dat, zolang een persoon puur van hart was – en dus geen kwaad in de zin had – hij heel lang kon blijven leven, en dat die persoon dan ook geen last zou hebben van het ouder worden. Vanbinnen huilend om het feit dat hij zijn zoon waarschijnlijk zou overleven, omdat de ouderdom Lancelot II wel al in zijn greep had, en hem nog niet. Vanbuiten glimlachte hij om het feit dat zijn zoon zich nog steeds gedroeg als een tiener die om raad kwam vragen bij zin vader; de ouderdom had hem dus toch nog niet helemaal in zijn greep.
                ‘Dat is precies waar ik met U over wilde praten, vader’, zei de jongen op een toon waaruit alle bedeesdheid verdwenen was en die hard was vastberadenheid.
                Lancelots glimlach verdween als sneeuw voor de zon. Diep in zijn hart voelde hij al aan waar dit heen zou gaan; diep in zijn hart wist hij waarom de ouderdom vat had gekregen op zijn zoon. Lancelot vloekte in zichzelf omdat hij de jongen te veel vrijheid had gegeven toen hij opgroeide. Hij had hem nooit moeten toestaan zoveel om te gaan met die jongen van Mells. Stront en pis, wat heb ik een hekel aan die familie. Hij kon die familie echter nog zo erg haten – op zich al schandelijk – maar de Ridders waren niet gekozen omdat zijn vrienden waren – of vrienden op de juiste plaats hadden – maar omdat ze de beste Zwaardmeesters van heel het Menselijk Koninkrijk waren. En in dat hele verdomde Koninkrijk waren er, verdomme, geen betere Meesters van het Grootzwaard. Vooral Hendrik I was een ongelooflijk inhalige zak geweest; Lancelot had altijd geweten dat Hendrik verantwoordelijk was voor de verdwijning van zijn broer, maar hij had altijd gedaan alsof zijn neus bloedde om de vrede aan de Tafel te behouden. Die verschrikkelijke Mellsen uit zijn gedachten zettend, zei hij tegen zijn zoon: ‘En wat wilde je dan precies met me bespreken, mijn zoon?’
                ‘Nou’, vervolgde de jongen, onbewust een verdedigende positie innemend vanwege de koele, zakelijke toon van Lancelots stem, ‘wat ik wil zeggen zal niet gemakkelijk zijn. Bedenk hierbij dat ik slechts het beste voor heb met het Koninkrijk. Ik zou nooit iets doen dat het Koninkrijk schade zou berokkenen, want ik geloof waarlijk dat wat ik op het punt sta te zeggen slechts een verbetering zal zijn.’
                ‘Zeg wat je zeggen wilt, of ik sla het uit je, jongen,’ gromde Lancelot tegen zijn zoon, het zeer betreurend dat hij zijn zwaardgordel had afgedaan. En onmiddellijk daarna betreuren van de gedachte aan geweld te gebruiken tegen zijn eigen zoon, ook al was het verdedigend.
                Beledigd door de toon van zijn vader, trok een schaduw van haat, jaloezie en angst over Lancelot II’s gezicht heen. ‘Zoals U wilt, vader. Ik heb besloten dat U te oud bent om nog langer over het Rijk te regeren. U bent niet langer in staat om helder na te denken, dus zal ik uw plaats als Koning innemen en het Rijk verder leiden, in de hoop dat het niet te erg geschaad is om het nog te kunnen redden.’ Aangemoedigd doordat zijn vader, die zich aan zijn lot had overgegeven, hem niet tegensprak en ook geen aanstalten maakte om zich tegen hem te verdedigen, ging hij verder met zijn waanzinnige toespraak. ‘En omdat de wet voorschrijft dat de Prins zijn vader pas op mag volgen als Koning als de Koning dood is, moet U helaas eerst sterven.’
                Lancelot zuchtte en omhelsde het feit dat hij ging sterven met spijt. Hij had zich kunnen verdedigen tegen zijn zoon; het zou een gelijke strijd geweest zijn. Lancelot mocht dan wel ongewapend zijn, maar hij was ook een Meester in ongewapend vechten en hoewel Lancelot een zwaard droeg, en dat net zo goed kon gebruiken als hij dat zelf kon, speelde de ouderdom zijn zoon parten. Het zou een gelijke strijd zijn geweest, mits Lancelot het had kunnen opbrengen om tegen zijn eigen zoon te vechten. Hij gaf zich over de waanzin van zijn zoon en bad tot Yrgon dat hij zijn Koninkrijk niet naar de ondergang zou leiden.
                ‘Vaarwel, vader,’ fluisterde Lancelot II met kille vastberadenheid. Hij wierp zijn goudkleurige mantel over zijn schouder, zodat hij zijn zwaardarm vrij had, en greep het gevest van de Prinselijke Katana – die hij weldra zou omruilen voor de Koninklijke – vast met zijn broze hand, gevlekt door de ouderdom. Met het kenmerkende geluid van rinkelend staal trok Lancelot II zijn zwaard langzaam uit de schede. Hij hief zijn zwaard en haalde uit naar zijn vader.
                Lancelot zag zijn zoon zijn katana trekken en wist dat het nu werkelijk onontkoombaar was. Terwijl Lancelot II zijn zwaard hief dacht Lancelot nog één laatste maal, zijn allerlaatste gedachte, dat hij de jongen echt weg had moeten houden bij de familie Mells.

Hallo wereld!

Welkom op mijn blog, mijn eerste blog wel te verstaan. Ik ben van plan om dit blog te gebruiken om mijn inspiratie en fantasie te spuien op jullie, onschuldige lezers. Ik hoop dat jullie mijn schrijfsels, wat voornamelijk hoofdstuk, of stukken van hoofdstukken uit ‘mijn verhaal’ – genaamd “Het Lot” – en recensies en meningen over games, wat vinden, en reacties en commentaar zijn natuurlijk altijd welkom!
Yves